يا رب آن زاهد خود بين كه به جز عيب نديد

دود آهيش در آيينه ي ادراك انداز

                                       (حافظ)

حتي خداوند هم به قضاوت نمي پردازد،مگر

پس از آنكه انسان عمر خود را به پايان برساند.

                                                              (دكتر جانسون)

(عشق قضاوت نمي كند)

انسان ها به شيوه ي هنديان بر سطح زمين راه مي روند.با يك سبد در جلو و يك

سبد در پشت.در سبد جلو،صفات نيك خود را مي گذاريم.در سبد پشتي،عيب هاي

خود را نگه مي داريم.به همين دليل در طول روزهاي زندگي خود، چشمان خود

را بر صفات نيك خود مي دوزيم و فشارها را در سينه مان حبس مي كنيم.در همين

زمان،بي رحمانه در پشت سر همسفرمان كه پيش روي ما حركت مي كند،تمامي عيوب او را مي بينيم. بدين گونه است كه درباره ي خود بهتر از او داوري مي كنيم،بي آنكه بدانيم كسي كه پشت سرما راه مي رود به ما به همين شيوه مي انديشد.

                                                                                                                 (پاﺌولوكوﺌيلو)

رﺌيس سرخپوستان،خداي خودش را اين طور قسم

مي دهد:(اي خداي بزرگ به من كمك كن كه هر وقت

خواستم درباره ي راه رفتن ديگري قضاوت كنم قدري با

كفشهاي او راه بروم.)

                                                      (آيين دوست يابي)